«عالم بی عمل به چه ماند به زنبور بی عسل» شاید شما هم در تحولات و زندگی روزمره مصداق هایی برای این گفتار سعدی که به صورت ضرب المثل در آمده است ، یافته باشید. آخرین باری که بیشتر از هر وقت این تعبیر سعدی به ذهنم خطور کرد همین چند وقت پیش بود که دکتر محمود احمدی نژاد ، رئیس دولت ایران، از منبر سازمان ملل چنان دیگر دولت ها را به راه راست راهنمایی می کرد که گویا خود معصوم بالفطره است و در طول زندگی عاری از هرگونه عیب و نقصش حتی یک دروغ مصلحت آمیز هم نگفته است. وی از همه چیز ، از ساختار سازمان ملل و وضع اقتصاد جهانی گرفته تا پایمال شدن حقوق بشر و ظلم به مردم فلسطین و ... انتقاد می کرد. که اگر کسی با شیوه حکم رانی خودش و وضع اقتصادی کشور تحت اداره اش و برخوردهای آنچنانی مأموران تحت امر وی و پیر و مرادش با منتقدان و مخالفان اطلاع نداشته باشد فکر می کند که جناب دکتر در گوشه ای از جهان به نام ایران آرمانشهری درست کرده است که همه مردم دنیا آرزوی یک روز زندگی در آن را دارند. اما دیربازی است به برکت شبکه ارتباطات قوی و گسترده جهانی مردم دیگر نقاط دنیا به توخالی بودن این طبل پی برده اند و وقتی که عوارض وخیم نسخه هایی  را که «جناب دکتر» در بخش های مختلف سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی و ... برای ملت رنج کشیده ایران پیچیده است ، مشاهده می کنند ، در صحت دکترای ایشان جداً تردید می کنند.  و بالاخره باید گفت از آنجایی که سالهاست دهکدۀ کوچک جهانی از هر سو تحت پوشش ماهواره ها قرار دارند ، « دم خروس» از دورترین نقطه دنیا هم قابل مشاهده است و دیگر باور کردن «قسم حضرت عباس» نه مشکل که غیر ممکن شده است.