بدون شک اتکاء به آرای اکثریت ، مهمترین ویژگی یک حکومت دموکراتیک است. خوشبختانه چند سالی است که به برکت توجه امریکا و دیگر شرکای غربی و شرقی اش حکومت افغانستان هم در ردیف نظام های به اصطلاح دموکراتیک قرار گرفته است. و ما در این راستا در 29 اسد (مرداد) سال روان شاهد دومین دور انتخابات ریاست جمهوری بودیم. در رابطه با انتخابات اخیر باید گفت گذشته از اینکه کدام شخص به دنبال این انتخابات بر چوکی(مسند) ریاست جمهوری افغانستان تکیه خواهدزد ، سؤال اساسی اینجاست که رئیس جمهوری جدید تا چه حد متکی به آرای مردم و به عبارت دیگر تا چه اندازه منتخب اکثریت می باشد؟ برای روشنی اندازی به این سؤال باید به روند انتخابات و نتایج حاصله نگاهی بیاندازیم.

بنا به گزارش کمیسیون انتخابات تنها %35 کسانی که کارت رأی دهی دریافت نموده اند ، یعنی در حدود یک سوم آنها در انتخابات شرکت نموده اند. حال با این فرض که یکی از کاندیداها بتواند اکثریت %51 آرا را در مرحله نخست کسب نماید و به حیث رئیس حکومت آینده معرفی گردد ، این بدان معنی است که رئیس جمهور به اصطلاح منتخب ، نیمی از آرای شرکت کنندگان (یعنی نیمی از %35) را به همراه دارد و منتخب از سوی  فقط %17.5 از ثبت نام کنندگان می باشد. به عبارت دیگر با فرض مذکور رئیس جمهور آینده تنها حمایت 6/1 از کسانی را که کارت رأی دهی دریافت داشته اند ، توانسته است جلب نماید. البته باید علاوه کرد که این جمعیت دارای کارت رأی دهی به هیچ وجه دربرگیرنده تمام واجدین شرایط رأی دهی نمی باشد. گذشته از چند میلیون مهاجر خارج از کشور که این بار به آنها حق رأی دادن داده نشد ، عده ای هم در داخل کشور کارت رأی دهی دریافت نکردند (نخواستند و یا نتوانستند). البته اگر این نسبت یک ششم را در قیاس با کل جمعیت 30 میلیونی کشور بسنجیم به پایین تر از یک دهم سقوط خواهد کرد. یعنی رئیس جمهور جدید تنها از %10 مردم افغانستان نمایندگی خواهد کرد.

و نکته آخر قابل ذکر که به واقعیت های انتخاباتی اخیر بیشتر جنبه طنز آمیز می دهد ، این است که چنانکه از گزارش های مبنی بر تقلب گسترده در جریان انتخابات برمی آید ، همین یک ششم یا %17.5 رأی اخذ گردیده هم ، که باید فرد پیروز با تکیه به آن به مسند حکومت آینده تکیه بزند ، با تقلب و روش های خلاف قانون کمایی گردیده است. این را شاید بتوان به عنوان یک اصطلاح جدید وارد ادبیات سیاسی نمود: «اقلیت برخاسته از تقلب». چرا که این بار اقلیت حاکم برای به دست آوردن مشروعیت ظاهری ، با استفاده از تقلب (مانند برخی کشورهای همسایه) حتی قادر به اکثریت سازی هم نیست بلکه برای همان در اقلیت ماندن هم ناگزیر از توسل به تقلب می باشد. حال با این اوصاف ، شما خود راجع به میزان منتخب و دموکراتیک بودن حکومت آینده و جایگاه مردمی آن قضاوت کنید. در یادداشت بعدی به نکات دیگری در این زمینه اشاره خواهد رفت.