پی سی هاستینگ

حرفه ای ترین قالب های وبلاگ

ابزار وبلاگ نویسی

مرجع راهنمای وبلاگ نویسان

سفارش طراحی اختصاصی قالب وبلاگ

تم دیزاینر


نیســتان 

 

کز نیستان تا مرا ببریده اند از نفیرم مرد و زن نالیده اند

 
 
اصلاح طلبان و رفسنجانی، آشتی در وقت اضافه
 

در یکی از روزهایی که در حال گذر از مرزهای آسیا به سوی اروپا و آغاز مرحله ای دیگر از آوارگی بودم، از رادیو شنیدم که محمود احمدی نژاد مچ اکبر رفسنجانی را خوابانده است و مر حله دوم انتخابات ریاست جمهوری ایران را از این مرد کهنه کار سیاست برده است. این بزرگترین شکست اما نه اولین شکست نفر دوم نظام جمهوری اسلامی بود. چرا که شکست قبلی او که سرآغاز سقوط علنی او در ساختار نظام بود، ناکامی در انتخابات مجلس ششم بود.

این دو شکست اما یک وجه مشترک داشت و آن این که هر دو خنجر از سوی توده های اصلاح طلب به او زده شد. با این تفاوت که اولی از رو و دومی از پشت او را هدف قرار داد. در مورد ناکامی اول واضح است که او در رقابت مستقیم و رو در رو با اصلاح طلبان شکست خورد. اما در باره شکست دوم شاید خیلی ها بپرسند که او در رقابت با راستگرایان تندرو که احمدی نژاد نمایندگی شان را به عهده داشت شکست خورد و این ربطی به اصلاح طلبان ندارد.

اما نکته ای که اینجا بعضا نادیده گرفته می شود نحوه صف بندی گروهها در مرحله دوم انتخابات سال هشتاد و چهار است. وقتی مشخص شد احمدی نژاد رقیب رفسنجانی در مرحله دوم است، رهبران اصلاح طلب یک صدا از هواداران خود خواستند برای اینکه از دستیابی احمدی نژاد به مسند ریاست جمهوری جلوگیری کنند (آنها به خوبی به زیانهایی که ریاست احمدی نژاد بر کشور به بار می آورد واقف بودند.) در مرحله دوم به پای صندوق های رای بیایند و به هاشمی رأی بدهند تا به زعم خودشان از بین «بد» و «بدتر»، «بد» را انتخاب کنند. و برای روشن تر کردن پیچیدگی و خطیر بودن اوضاع به وضعیت پیش آمده مشابه در انتخابات ریاست جمهوری 2002 فرانسه اشاره می کردند که وقتی ژان ماری لوپن به مرحله دوم راه یافت، چپ های فرانسه برای جلوگیری از پیروزی او به رقیب دست راستی اش ژاک شیراک رأی دادند تا بدین وسیله فرانسه و اروپا را از خطر افراط گرایی نجات بدهند.

در ایران اما این نسخه برعکس جواب داد. چرا که این بار اصلاح طلبان از رهبرانشان فرمان برداری نکردند و نه تنها آن تعدادی که در مرحله اول پای صندوق های نیامده بودند، همچنان در خانه ها ماندند بلکه تعدادی هم که قبلا رأی داده بودند این بار پا پس کشیدند. این کار از دو جهت باعث ناکامی رفسنجانی شد: اول همین نبود رأی اصلاح طلبان پشت سر او . دوم ریزش آرای محافظه کاران از حساب هاشمی. دلیل آن هم این بود که ، رأی دهندگان اصول گرایی که در مرحله اول به رقبای هاشمی به جز احمدی نژاد (و بعضا حتی به خود هاشمی) رأی داده بودند،  با حمایت علنی که رهبران اصلاح طلب از رفسنجانی نمودند، دیگر جای تردیدی بر سر این دوراهی برایشان نماند تا راه «راست» را انتخاب کنند.

و البته دخالت های نظامیان و مهندسی انتخابات هم به این روند کمک کرد تا احمدی نژاد که در مرحله اول آرای کمتری از هاشمی به دست آورده بود، در مرحله دوم با اختلاف 26 درصد پیروز این رقابت باشد. اما همانطور که گفته شد عامل اصلی نه دخالت های غیر انتخاباتی بلکه پشت کردن اصلاح طلبان به رفسنجانی به واسطه تحریم انتخابات بود که نتیجه آن را هم در مدت هشت سال ریاست احمدی نژاد بر کشورشان دیده و تبعاتی که هنوز ادامه دارد را می بینند. در یک جمله باید گفت در هر دو دوئلی که بین رفسنجانی و اصلاح طلبان صورت گرفت، هردو بازنده شدند چرا که هر بار امتیاز این دوئل به حساب راست افراطی و شخص آیت الله خامنه ای سرازیر شد. اصلاح طلبان و هاشمی وقتی به آشتی رسیدند که دیگر هردو از رمق افتاده بودند.




کلمات کلیدی :هاشمی رفسنحانی، اصلاح طلبان، سیاست ایران
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در چهارشنبه ۱۳٩٥/۱٠/٢٢

نظرات ()

 




 
 
میلاد فریادگر صلح
 

هر ساله در جایجای دنیا میلیون ها کودک چشم به جهان گشوده و می گشایند. اما تولد بعضی نوزادان یک استثناست. و مسیح همین کودک خاص است. منظور چگونگی تولد او نیست. بلکه تأثیری است که او بر دنیا و زندگی انسانهای پس از خود گذاشته است.

مقصود تغییری است که مسیح در روش زندگی انسانها و در نگرش آنها به زندگی به وجود آورد. به گونه ای که بخش بزرگی از مردم دنیا هنوز پس از دو هزار سال متأثر از همان نگرشی است که مسیح بدون هیچ گونه سپاه و لشکر کشی و خشونتی به وجود آورد.

میلاد فریادگر صلح و دوستی و عید کریسمس بر همه صلح و عدالت جویان مبارک باد. و سال نو میلادی سالی همراه با آرامش و امنیت برای همه گان.




کلمات کلیدی :کریسمس
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در دوشنبه ۱۳٩٥/۱٠/٦

نظرات ()

 




 
 
در تنگنای واژه ها
 

پس از روزهای خاکستری

وقتی خورشید به تو می رسد، 

دست و پایت بی اختیار می لرزد، 

قلبت فرهادوار 

می خواهد بیستون سینه ات را بشکافد

و زبان 

در آشفته بازار ذهن پریشانت

دنبال واژه می گردد

همان واژه ای که تنها برای او

کنار گذاشته بودی و

بارها آن را در آینه خیال تکرار کرده بودی

کجا شد؟ همین جا بود

حالا ، در این لحظه سرنوشت 

چه وقت گم شدن است...

وقتی از میان کلاف سردرگم کلمات 

بالاخره بیرونش می کشی...

دیگر خیلی دیر است 

خورشید باز هم از تو عبور کرده است...




کلمات کلیدی :
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در پنجشنبه ۱۳٩٥/٩/٢٥

نظرات ()

 




 
 
برگ باران
 

از دیروز برگ بارانی است که بیا و ببین. هوا که تا دو سه روز پیش هنوز رنگ و بوی تابستان داشت دو روز است که سرتا پا لباس پاییزی پوشیده.

باد سرد پاییزی اطراف خانه را، که به خاطر بهسازی عایق کاری از اول سپتامبر در داربست محصور شده، پر از برگ های نارنجی ریز و درشت کرده که زیر پایت خش خش خوش آیندی می کند.

راستی که باید به جای برگریزان باید گفت برگ باران، مثل این که یکی نشسته آن بالا و با همه توان درخت را تکان می دهد.

در این بین اما این تنها درخت کاج جلو خانه است که از سر برگهای سوزنی اش یک مو هم کم نشده است.  گاهی فکر می کنم چه زندگی خسته کننده ای دارد، بهار تا زمستانش همه یک رنگ. هر بار که از بالکن طبقه سوم، نگاهش می کنم، همان رنگ سبز همیشگی را دارد، خب، اگر با گرد و غبار و دودی که رویش نشسته بشود سبز گفت. فقط زمستان ها کمی برف روی آن را می پوشاند که دیگر این سالها مگر چقدر برف می بارد! واقعا چه زندگی ملالت باری!

دیروز اما وقتی مثل همیشه به یک نواختی اش فکر می کردم، کاج میان سال سرش را نزدیک آورد و در گوشم نجوا کرد: «خیلی خسته کننده است نه؟ که بهار تا زمستانت یک رنگ باشد، درکت می کنم!»




کلمات کلیدی :
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در پنجشنبه ۱۳٩٥/٧/۱٥

نظرات ()

 




 
 
آن سوی پنجره
 

بعد از چند ساعت سر و کله زدن با اعداد و ارقام و ارباب رجوع تازه از سر کار برگشته است تا بعد از ظهرش را با آرامش به شب برساند. وقتی با نان سنگگ و پنیر و یک استکان چای شیرین شکمش را دست به سر می کند، وضو می گیرد و وسط سالن پذیرایی روی جانماز رنگ و رو رفته به نماز می ایستد تا خدا هم از لیست شاکی ها کنار برود. قبل از اینکه نیت کند صدای زنش که مثل همیشه با خودش دعوا دارد، از آشپزخانه بلند می شود:

-          محمود! بادمجان چرا نخریدی؟

-          خریدم بابا! خریدم خوب نگاه کن تو اون پاکت سبزرنگ ، حتما زیر یه چیز دیگه اس.

غرو لند های بعدی زن با بسته شدن محکم در آشپزخانه دیگر شنیده نمی شود. همیشه همین طور است اگر چیزی را پیدا نکند قبل از اینکه درست دنبالش بگردد، سر وصدایش در می آید و به زمین زمان فحش می دهد.

با صدای «الله اکبر» دست هایش را که از بناگوش رها می کند، به عادت همیشه مثل کسی که در مسابقه تندخوانی شرکت کرده باشد، شروع می کند: «بسم الله الرمن الرییم، الحمد...» سرش را که بالا می آورد مرغ کنجکاو نگاهش ناخوداگاه از دیوار شیشه ای پنجره بزرگ اتاق پر می کشد و آن طرف کوچه در پنجره حمام همسایه روبرو فرود می آید و روی میله پرده ای که دور وان حمام را گرفته می نشیند. آشنایی مستقیمی با او ندارد فقط وقتی در کوچه به یکدیگر برمی خورند سلام می کند و بعضا علیکی می شنود، همین. فقط می داند مرد که حدود هفت هشت سالی از او بزرگتر است، اسمش اکبر است راننده کامیون است و با زن و دختر و دو پسر کوچکترش زندگی می کند. «این هم از نعمتهای شهرنشینی و زندگی مدرنه دیگه که هرچن خونه ها رو به هم نزدیک کرده اما آدما رو از هم دور کرده، که آدم همسایه شو هم درست نمی شناسه...»...«ملک یوم الدین...» این اولین بار است که پنجره حمام شان باز است آن هم وقتی کسی حمام می کند. خوب البته با این گرمی طاقت فرسای تهران چاره ای هم نیست انگار نه انگار که تابستان نفس های آخرش را می کشد. پرده سفید در امتداد میله نگهدارنده کشیده شده و دور وان حمام را پوشانده است. حوله قرمز چشم نوازی روی میله پرده آویخته شده است. «ایاک نعبد و ...» محمود دیگر مسابقه تندخوانی را رها کرده است. سوره حمد را با وسواس و دقت قرائت می کند و برای احتیاط بعضی جاها را دو باره خوانی می کند. «اهدنالصراط المستقیم...»

از همان هشت سال پیش هم که به این محل اسباب کشی کرده بودند، با اکبر و خانواده اش رابطه چندان نزدیکی نداشتند یعنی اصلا رابطه نداشتند. «آخر من کارمند با یک شوفر کامیون چه وجه مشترکی می تونیم داشته باشیم که با هم هم صحبت بشیم.» در اوایل اگر محمود و خانواده اش دنبال نقطه مشترک می گشتند ، اما بعدها معلوم شد که نه تنها نقطه مشترکی وجود ندارد که بعضی نقاط تضاد خیلی برجسته در میان است. و این وقتی بود که سه سال پیش یک شب که فینال جام حذفی پخش می شد، وقتی آخرین پنالتی را آرش به آسمان زد، و حکم به قهرمانی پرسپولیس داد، صدای سوت و فریاد و هلهله ای که از خانه اکبرآقا – صدای نکره خودش البته گوش خراش تر از همه - بلند شده بود، کوچه را پر کرد. خوب در شرایطی که به محمود آقا کارد می زدی، خونش در نمی آمد، آنها صدای ساز و دهل شان بلند بود. «با این وجود دیگر دنبال نقطه مشترک گشتن چه معنی دارد؟»

«ولا الضالین» را  بیش از چهار بار تکرار می کند و هردفعه یک جایش را اصلاح می کند. پرده اما کنار نمی رود. حوله قرمز رنگ که محمود آقا فکر می کند طرح گل رز در زمینه اش بافته شده است، همچنان از میله پرده آویزان است. این تنها رنگ قرمزی است که محمود آقا خوشش آمده. «اه! قرمز هم شد رنگ، به درد همون لنگ می خوره و بس! ولی این یه چیز دیگه اس. این قرمز با قرمزای دیگه فرق می کنه. ببین چقدر لطیفه! پر از گل رز. بایس مال یه تن لطیف مثل گل هم باشه. آدم یه جوری می شه!» سوره توحید را هم با قرائت عبدالباسط چندباره خوانی می کند، «کفوا احد» را ده بار تکرار می کند. پرده اما از جایش تکان نمی خورد. بخار آب کم و بیش از بالای میله پرده به بیرون پخش می شود. «خوب مثل این که حالا حالاها کار داری. قربون اون حموم گرفتنت!» چنان با سرعت به رکوع و سجده می رود که کلاغ هم به آن سرعت به زمین نوک نمی زند، خودش هم نمی فهمد که چطور دوباره سرپا ایستاده است. رکعت دوم هم مثل رکعت اول همه قواعد قرائت و تجوید باید مراعات شود. «اصلا این پرسپولیس مگه چه شه؟ این همه سنگ آبی رو به سینه ات زدی چی شد؟ اصن کی آیه نازل شده که آبی سرور قرمزه؟ از خون مگه بالاتر هس؟ وقتی خون قرمزه یعنی یه چیزی هس دیگه»...«صراط الذین انعمت علیهم...» بعد از سه چهار بار که «انعمت علیهم» را تکرار می کند، فکر می کند «خود عرب ها هم به این غلیظی نمی تونن تلفظ کنن. آخ اگه می دونستم الان پشت اون پرده داری چی کار می کنی!؟ بخار آب دیگه بلند نیس. حتما داری ژیلت می کشی. ای شیطون!»

همین پنج – شش ماه پیش بود، یک روز که محمود از کار بر می گشت، بوی آش در کوچه پیچیده بود. جلو خانه اکبرآقا که رسید، زن اکبر با دیدنش صدا زد:

-          آخ محمود آقا! خدا شما رو رسوند. مونده بودم که در خونه کی رو بزنم.

-          خیر باشه خانم اکبر آقا

راستش اسم خانم را نمی دانست یعنی تا حالا هم نمی داند. حتی در اداره شان هم اسم فامیل دو- سه تا از همکارهای خانم را بیشتر نمی داند.

زن اکبر در حالیکه چادرش را دور صورتش محکم تر می کرد، گفت:

-          خیره محمود آقا! خیره. راستش آش نذری پختم، حالا موندم دیگو چه جوری از رو اجاق پایین بیارم. حالا که خدا شما رو رسونده، بی زحمت کمکم کنین با هم دیگو بذاریم زمین. راستش اکبر دو روزه رفته بندر تا پس فردام بر نمی گرده.

-          اختیار دارین خانم! زحمتی نیس. تازه تو کار ثواب اگه زحمت هم باشه ارزش داره.

بعد به دنبال خانم اکبر وارد ساختمان شد و از بعد از گذشتن از راهرو وارد حیاط پشت ساختمان که چهار- پنج پله پایین تر بود، شد. اجاق که در گوشه ای از حیاط بزرگ گذاشته شده بود، خاموش بود اما دیگ آش هنوز از جوش ننشسته بود. محمود آقا یک دسته دیگ و زن اکبر آقا دسته دیگر را گرفت و با « یا علی» که گفتند، دیگ را از روی اجاق برداشتند. زن اکبر با این که ظاهرش مسن تر نشان می داد اما به نظر می رسید هم سن خود اکبر باشد. و مثل خودش چاق و تو پر است. اما برعکس اکبر که از آن چشم های میرغضبی و لب های کلفت و سبیل چخماقی اش عزراییل هم می ترسد، زنش مهربان و خوش برخورد است. دیگ خیلی بزرگ نبود اما برای یک نفر بلند کردنش سخت بود. دیگ آش را روی صفه ای که حیاط را از ساختمان جدا می کرد و جلو پنجره آشپزخانه قرار داشت، گذاشتند. محمود آقا خواست برود که زن اکبر گفت:

 

-          یه لحظه صبر کنین! من یه کاسه بیارم، واسه بچه ها آش ببرین.

وقتی او داخل آشپزخانه شد، محمود نگاهی به حیاط انداخت که وسطش درخت انجیر جوانی قد کشیده بود. تا آن وقت فکر نمی کرد پشت خانه اکبرآقا حیاطی به این بزرگی پنهان شده باشد. نگاهش را از حیاط به ساختمان دوطبقه خانه گرداند که سنگ نمای سفید، که از سفیدی آن چندان اثری نمانده بود، آن را پوشانده بود. ساختمان در مقابل آپارتمان شش طبقه ای که او و اشرف و دو تا پسرشان در طبقه سومش زندگی می کردند، کوچک بود اما خب، حسنش این بود که دربست مال خود اکبر آقا و خانواده اش بود و مجبور نبودند به صاحب خانه جواب پس بدهند. بی خود نبود که زنش گاه بی گاه سرکوفت می زد: «ببین محمود اندازه یه شوفرم نیستی. ببین چه خونه ای واسه خودش داره. تو دلت خوشه که حسابداری خوندی. به خوندن نیست عزیزم! آدم باید کمی مخش کار کنه.» با خودش فکر کرد: «بی چاره اشرف حق داره، چشمم تو خونه اجاره ای به این دنیا باز شد و حالا بعد سی و هفت هشت سال هنوزم همون خونه به دوشم، فرقش اینه که حالا دوتا جارو به دم خودم بستم.»  

بعد از آن که نمای ساختمان را که به نظر می رسید از آفتاب بعد از ظهر فروردین لذت می برد، از نظر گذراند، در امتداد راهرو نگاهش را به داخل ساختمان انداخت. همان راهروی که از آن آمده بود و درورودی را به حیاط وصل می کرد. اول مثل یک تونل تاریک به نظرش آمد اما کمی که چشمش عادت کرد، ورودی هایی را که در دو طرف راهرو بود، تشخیص داد. سمت راست روبروی در آشپزخانه در نیمه بازی بود. داخل اتاق از روشنایی که از پنجره رو به حیاط سرازیر شده بود پر شده بود. نگاهش که داخل اتاق چرخید، چشمش به آینه میز آرایشی افتاد که در آن دختری مشغول برس کشیدن موهایش بود. در همان نگاه اول سینه های برجسته دختر - که وقتی او برس را تا پشت سر و انتهای موهایش می کشید برجستگی اش بیشتر به چشم می خورد- نگاه محمود آقا را محو خودش کرد. تنگی پیراهن آستین کوتاه بنفش رنگی که گل نو شکفته دختر را با حرص در خودش گرفته بود، برآمدگی سینه ها را دو برابر جلوه می داد. بر خلاف دکمه های پایین پیراهن، دو سه دکمه بالاتر به نظر می رسید از فشار سینه ها در حال از جای کنده شدن است. محمود کمی جایش را تغییر داد طوری که حالا دختر را خارج از چهارچوب آینه از پهلو می دید. نگاهش را از روی سینه های بر آمده او به پایین لغزاند تا به باسن بیرون زده و رانهای او که سفیدی آنها را جوراب شلواری توری و نازک نتوانسته بود بپوشاند، رسید. حجم رانها و باسن و حتی چاک میان آنها به وضوح دیده می شد. دختر وقتی موهایش را پشت سرش کلیپس زد، شروع کرد به ژست گرفتن جلو آینه، هر بار که ژست عوض می کرد، باسن هایش به هم می ساییدند و یکی بالا می آمد و دیگری پایین می رفت. محمود محو تماشا بود و نزدیک بود آب از لب و لوچه اش جاری شود که با بسته شدن در آشپزخانه یک دفعه از جاپرید. با دست پاچگی خودش را جمع و جور کرد. زن صدا زد:

-          مادر! چرا در اتاقت بازه، سرما می خوری.

و در اتاق دختر را بست. کاسه ای ازآش داغ کشید و به محمود آقا داد:

-          ببخشین محمود آقا که معطل شدین. پیاز ها خوب سرخ نشده بود، کمی طول کشید. دخترم امسال کنکور شرکت می کنه من هم از حالا هی نذر و نیاز می کنم که خدا به حق پنج تن کمکش کنه.

بعد از آن محمود همیشه گوش به زنگ بود تا بلکه درخواست کمکی از طرف خانواده اکبر شود. اما دیگر هیچ وقت از او کمک خواسته نشد.

«قل اعوذ برب الناس...من شر الوسواس...» با وسواس هر چه بیشتر آن را تکرار می کند. «آخه یه حموم کردن این قده طول می کشه؟ گله! همین جوریش هم مثل برف سفیدی! آخ اگه می دونستم داری اون پشت چی کار می کنی؟ اه! لعنت به این پرده لعنتی!...من الجنۀ و الناس...خوب فک کنم تو این رکعت هم خبری نمی شه...»

با نا امیدی همچنان که چشم از پرده بر نمی دارد: «الله اکبر» و خم می شود که به سرعت به رکوع و سجده برود که یک دفعه دستی پرده سفید رنگ را حرکت می دهد. محمود بی درنگ دوباره کمر راست می کند «حالا چه وقت رکوع رفتنه»...«صراط الذین...» پرده کنار می رود، چشم محمود آقا به پرده ای که کنار می رود، دوخته شده مثل کسی که جادو شده. اصلا انگار این چشمها را خدا داده که به این پرده خیره شود.«قربون اون ناز و ادات برم، اصلا این چشا چیه! جونم مال توه، فقط اون پرده بزن کنار، آخ که...» بی اختیار لبخندی هوس آلود روی لب هایش می نشیند

پرده که کنار می رود، از میان بخار آب که کم کم فروکش می کند، هیکل چاق مردی با سینه پر مو و سبیل های چخماقی ظاهر می شود. لبخند روی لبهای محمود می خشکد. ناخود آگاه نگاهش به نگاه درنده او که حالا رگه های خون در چشم هایش تار می دواند، گره می خورد. با دست پاچگی می خواهد نمازش را از سر بگیرد « کجا بودم؟...صراط المستقیم...ولالضالی... غیر المغضوب... من الجنۀ و الناس...» نگاه مرد برهنه با سینه های پرمو هر لحظه بیشتر به خون می نشیند و از دماغش خشم فوران می کند. مثل گاو وحشی که آماده به شاخ کشیدن گاوباز از نفس افتاده است. محمود دست و پایش را گم کرده و زبانش به لکنت افتاده است. احساس می کند مرد خرس نما درست روبرویش ایستاده، حتی نفس هایش و بوی سیگاری که از نفسش می رسد را احساس می کند. زانوهایش می لرزد. « الله اکبر» مستقیم به سجده می فتد. صدای پی در پی زنگ در بلند می شود. دهانش خشک شده و نفسش تنگی می کند. احساس می کند که باید دوباره وضو بگیرد.




کلمات کلیدی :داستان، همسایه
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در جمعه ۱۳٩٥/٧/٢

نظرات ()

 




 
 
این اشک بی پایان آسمان...
 

دو روز است که دل آسمان به شدت گرفته است و بی وقفه اشک می ریزد. مثل آسمان دل تو که مدام بهانه خورشید می گیرد و در حسرت «آشتی» دوباره «آفتاب» با «زمین» یکسره بارانی است...




کلمات کلیدی :
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در پنجشنبه ۱۳٩٥/٤/٢٤

نظرات ()

 




 
 
قلب خورشیدی
 

پس از روزهای خاکستری که دل آواره روزها را زیر باران غم سپری کرده است، وقتی خورشیدلبخند طلایی اش را  به رویت هدیه می کند، ابرهای غصه در آسمان دلت پاره پاره می شود. چه نزدیک، چه گرم و پر حرارت و چه سوزان... وقتی آفتاب به رویت می خندد، هیچ گوشه تاریکی در دلت نمی ماند از روشنی از شادی، عشق و زندگی پر می شوی.

در سینه ات گویی قلب خورشیدی کار گذاشته اند... نه حقیقت همین است تو صاحب اولین قلب خورشیدی دنیا هستی. وقتی در کنار آفتاب است و شعاع های زندگی بخش خورشید را لمس می کند، چنان می تپد که گویی حالاست که از قفس سینه بیرون بزند. اما وقتی که ابرهای خاکستری پرتوهای زندگی بخش خورشید را از او دور کند، تپش این قلب هم بی رمق می شود و خوب می دانی که بی آفتاب دیگر نمی تپد، می ایستد، می میرد. خوب عیب قلب خورشیدی همین است که بی آفتاب می میرد... و تو از آن روز می ترسی...

آه... اگر آفتاب مهربان، همان الهه روشنایی می دانست که تپش این قلب بسته به خنده بامدادی اوست... 




کلمات کلیدی :قلب خورشیدی
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در چهارشنبه ۱۳٩٥/۳/۱٢

نظرات ()

 




 
 
دیگ به دیگ می گوید...
 

مثل «دیگ به دیگ می گوید رویت سیاه» را حتما شنیده اید. اما اگر این اواخر به گوشتان نخورده - اگر مثل من آواره مغرب زمین و دور از هم زبانان هستید که حتما خیلی وقت است به گوش تان نرسیده- حالا برایتان یک مصداق این مثل را بازگو می کنم.

در اخبار چند روز گذشته به نقل از وزارت خارجه پاکستان آمده بود که شخصی مقتولی که گفته می شود رهبر طالبان است ویزای ایران روی پاسپورتش خورده است. یعنی وزارت خارجه (سخنگو و نماینده رسمی سیاست خارجی دولت پاکستان) با آب و تاب این مسئله را برجسته کرده که رهبر طالبان به ایران سفر کرده است. یعنی ایهالناس طالبان با ایران ارتباط دارد. بگذریم که قصد این یادداشت دفاع و یا نادیده گرفتن مداخلات حکومت ایران در افغانستان نیست. اما این که چه کسی مدعی ارتباط طالبان و ایران می شود و فریاد «آی دزد! آی دزد!» بلند می کند، جالب است.

این نمایندگی رسمی دولت پاکستان نکات خیلی مهم و برجسته در مورد این رویداد (کشته شدن ملا منصور) را نادیده می گیرد، از جمله: به اینکه پاسپورتی که مثلا ویزای ایران روی آن خورده از کجا صادر شده و در واقع هویت جعلی برای او در کجا درست شده، دوم این که رهبر بخت برگشته طالبان و قبل از او بنیان گذار فقید شان و همچنین پیشوای کبیر القائده جناب اسامه و بسیاری دیگر از مهره های ریز و درشت طالبان و القائده در درون مرزهای پاکستان به دام شکارچیان آمریکایی گرفتار شده اند، اشاره ای نمی کند و تنها با استناد به یک ویزای ایرانی که جعلش از پاسپورتی که در جیب ملا منصور بوده به مراتب آسانتر است، رابطه رهبران طالبان با ایران را در بوغ و کرنا می کند.

واقعیتی که حکومت پاکستان اصلا به روی خود نمی آورد این است که بسیاری از همین رهبران طالبان و القائده قبل از اینکه نسخه مرگشان به دست اوباما پیچیده شود، در داخل پاکستان با ناز و نعمت و در کمال آزادی نه تنها به زندگی بلکه به فعالیت های حساس هدایت گرانه شان که ساماندهی حملات مرگبار بر مردم بی پناه افغانستان بود، ادامه می دادند. و در صورت لزوم از مشاوره افسران کارشته استخبارات پاکستان هم کمک و مشاوره می گرفتند.

به راستی که این چنین اظهارات و فرافکنی های مقامات رسمی پاکستان همان مثل «دیگ به دیگچه می گوید رویت سیاه» را به یاد آدم می آورد.




کلمات کلیدی :مداخلات پاکستان، ملا منصور، طالبان
 
  نوشته شده توسط باقر عادلی در سه‌شنبه ۱۳٩٥/۳/٤

نظرات ()

 




 
........................ مطالب قدیمی‌تر >>

 
مطالب پیشین
 




 

 

Powered By persianblog.ir Copyright © 2009 by nayistan
This Themplate  By Theme-Designer.Com

 
 

.:: Menu ::.

صفحه ی نخست
پست الکترونیک
عناوین مطالب وبلاگ
لينك rss
طراح قالب

 

.:: About ::.


 
درباره :گفتم زکجائی تو تسخر زد و گفت ای جان/ نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه/ نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل/ نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه/ گفتم که رفیقی کن بامن که منم خویشت/ گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه/ من بی دل و دستارم در خانۀ خمّارم/ یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یانه
پروفایل مدیر : باقر عادلی

.:: Categories ::.

افغانستان(٢)
داستان(٢)
حکومت(٢)
روز مادر(٢)
در آغوش مرگ(٢)
عقد آسمانی(۱)
هاشمی رفسنحانی(۱)
هفت و هشت ثور(۱)
همسران بن لادن(۱)
خشونت های عشقی(۱)
برف و زمستان(۱)
فوتبال افغانستان(۱)
دنیای گودگی(۱)
چراغ ترافیکی(۱)
فرجام عشق(۱)
از کودکی تا بزرگسالی(۱)
شتاب لحظه ها(۱)
رخشانه(۱)
هزینه های جنگ(۱)
مداخلات پاکستان(۱)
ملا منصور(۱)
قلب خورشیدی(۱)
فیلم(۱)
زنان(۱)
تظاهرات(۱)
دین(۱)
قرآن(۱)
خورشید(۱)
مسلمانان اروپا(۱)
مجاهدین(۱)
تکنولوژی ارتباطات(۱)
عالم بی عمل(۱)
آوارگی(۱)
ماتادور(۱)
کودکان غزه(۱)
قربانیان جنگ(۱)
عقل و تفکر(۱)
فرخنده(۱)
خلاء قدرت(۱)
چشم در برابر چشم(۱)
مسؤلیت پذیری(۱)
قانون احوال شخصیه(۱)
کنفرانس ضد نژادپرستی(۱)
پناهجو(۱)
ناسازگاری سیاسی(۱)
کیفر و مجازات(۱)
برداشت جدید(۱)
رأی ونظر(۱)
رهبری دینی(۱)
ضد انسانی(۱)
زن محجبه(۱)
نفرت افکنی(۱)
سرویس های انتخاباتی(۱)
تعویذ های انتخاباتی(۱)
داستان مایکل جکسون(۱)
پیامبر قرن 21(۱)
مدرسه ده بالا(۱)
رقابت کاندیداها(۱)
دروغ و غیبت(۱)
حکومت دموکراتیک(۱)
دم خروس(۱)
ممنوعیت مناره(۱)
روزهای مدرسه(۱)
سوپراستار آلمان(۱)
تفکر(۱)
تقلب(۱)
وطن(۱)
مرغ عشق(۱)
دراکولا(۱)
قصاص(۱)
کوچ(۱)
همسایه(۱)
هجران(۱)
روز جهانی کارگر(۱)
شکنجه(۱)
روزه داری(۱)
باورهای غلط(۱)
جمعیت(۱)
بالگرد(۱)
مقام رهبری(۱)
غلات(۱)
زندانی(۱)
اصلاح طلبان(۱)
نقد فیلم(۱)
پرشین بلاگ(۱)
سینما و تلویزیون(۱)
کدخدا(۱)
خشونت(۱)
انتخابات(۱)
استخاره(۱)
علی(۱)
قفس(۱)
تجاوز(۱)
رمضان(۱)
اینترنت(۱)
مردم(۱)
فلسطین(۱)
کریسمس(۱)
تبعیض(۱)
نوروز(۱)
کاریکاتور(۱)
سنگسار(۱)
طالبان(۱)
جنگ(۱)
بن لادن(۱)
حجاب(۱)
ندا(۱)
سال نو(۱)
بلاگفا(۱)
نیستان(۱)
پریشانی(۱)
سیاست ایران(۱)

.:: Links ::.

حرفه ای ترین قالب هاي وبلاگ
Weg des Friedens
کانون وبلاگ نویسان افغانستان
گفتنی ها
کاکه تیغون
طراحی وب سایت

.:: Authors ::.

باقر عادلی
جنرال بوجی والا

.:: Others ::.




.:: Archive ::.

دی ٩٥
آذر ٩٥
مهر ٩٥
تیر ٩٥
خرداد ٩٥
فروردین ٩٥
آبان ٩٤
شهریور ٩٤
خرداد ٩٤
فروردین ٩٤
بهمن ٩۳
مهر ٩۳
شهریور ٩۳
امرداد ٩۳
تیر ٩۳
دی ٩٢
آبان ٩۱
مهر ٩۱
اسفند ٩٠
مهر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
بهمن ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧